سلام.

از کامنتهای پست قبلی بینهایت سپاسگزارم.

راستی!‌ من برای دکترا به دانشگاه ای تی اچ در زوریخ یا زوریک داخل خواهم شد اگر خدای تعالی بخواهند. این پذیرش پیرو همان مصاحبه تلفنی ۳۲ دقیقه ایست که بعضی از رفقا را نگران خود کرده بود. فی الحال استاد ذیربط از این نگرنی مطلع گشته و اینجانب را با فاندی بالا که البته دست بالا دست بسیار است و یدالله فوق ایدیهم نیز در این مقال میگنجد، پذیرفتند. آگاهان گفتند: خدا قبول کناد! باری به هر جهت! در اندر احوالات شیخ الوزراء، العلوم و التحقیقات و الفنآوری هستیم که بسی کرامات تاکنون از ایشان به چشم و عینه دیده ایم و لکن شنیده ها نیز در این منزل زیاد است. سند شش دانگ منزل ابوی را به گروی خویش به در آوردیم. باشد که به این سبب برگردیم و به مملکت خویش و خیش و ...خدمت کنیم. خلاصه این روزها ویلان و سرگردان به دور خود میچرخیم و بعضا به دورمان میچرخند. که نا آگاهان گفته اند: بچرخ تا بچرخیم.

شاعر نیز وصف حال ما را در این مختصر اینگونه بیان میدارد که:

....................................

راستش یادم نمیاد شاعر جی گفته! به هر حال چیز بدی ظاهرا نگفته...خلاصه، به متن با عنوان ماجرای تحصیل در بلاد کفر نگاه که میکنم یادم میاد گفته بودم که اگه یه استاد نابغه تو سویس هم قبولم کنه با کله میرم...عجب کرامتی داشتم و نمیدونستم.
تو کامنتهاتون توصیه هاتونو بنویسین. خصوصا اونور و اینور آبی های اهل فکر...ممنون